Ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει μιά ἐπιστολή στόν νεαρό μαθητή του Τιμόθεο καί προσπαθεῖ νά τόν ἐνθαρρύνει. Τόν προτρέπει νά μήν ἐγκαταλείπει τόν ἀγώνα, ὅσο δύσκολα κι ἄν γίνουν τά πράγματα:
– Παιδί μου, μή βασίζεσαι μόνο στίς δικές σου δυνάμεις. Ζήτα τή Χάρη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἄντλησε δύναμη ἀπό Αὐτόν.
Γιά νά τοῦ ἐξηγήσει καλύτερα, ὁ Ἀπόστολος χρησιμοποιεῖ κάποιες πολύ ὄμορφες εἰκόνες ἀπό τήν καθημερινή ζωή.
– Ἕνας στρατιώτης, τοῦ λέει, πού σέβεται τήν ἀποστολή του, δέν μπλέκεται στίς ὑποθέσεις τῆς καθημερινῆς ζωῆς. Ἑστιάζει τήν προσοχή του στό ἔργο του καί δέν παρασύρεται ἀπό ἄλλα πράγματα. Ἔτσι κι ἐσύ, νά εἶσαι ἀφοσιωμένος στόν πνευματικό σου ἀγώνα.
Κανείς ἀθλητής δέν στεφανώνεται, δέν λαμβάνει μετάλλιο, ἐάν δέν ἀγωνιστεῖ σύμφωνα μέ τούς κανονισμούς τοῦ ἀγώνα.
Οἱ νίκες καί οἱ πνευματικοί καρποί τοῦ χωραφιοῦ, πού σάν γεωργός καλλιεργεῖς, κερδίζονται μέ κόπο, τιμιότητα καί ἐπιμονή καί ἀξίζει νά τούς ἀπολαμβάνεις.
Στό τέλος, ὁ ἀπόστολος Παῦλος προσθέτει μιά δυνατή προτροπή στόν ἀγαπημένο του μαθητή Τιμόθεο: «Μνημόνευε Ἰησοῦν Χριστόν». Ὅταν κουράζεσαι κι ἀναρωτιέσαι ἄν ἀξίζει τόν κόπο, νά θυμᾶσαι τόν Χριστό, τί ὑπέφερε Ἐκεῖνος, καί νά μήν ξεχνᾶς ὅτι στό τέλος ἀκολουθεῖ ἡ Ἀνάσταση.
Γιά τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ κι ἐγώ κακοπαθῶ, σάν νά ἤμουνα κακοῦργος. Κι ἐπειδή τό Εὐαγγέλιο προοδεύει καί δέν μπορεῖ νά δεσμευθεῖ ἀπό κανέναν, μέ ὑπομονή κι ἐγώ τά ὑποφέρω ὅλα, γιά χάρη ἐκείνων πού ἐξέλεξε ὁ Θεός νά κερδίσουν τή σωτηρία.
***
Ἕνας ἀθλητής τῆς πίστης μας καί μάλιστα γενναῖος εἶναι καί ὁ ἅγιος Δημήτριος, πρός τιμήν τοῦ ὁποίου διαβάζεται αὐτό τό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα.
Ἡ εἰκόνα πού χρησιμοποιεῖται μέ τόν ἀθλητή, εἶναι κάτι πού ἰσχύει διαχρονικά καί τό ξέρουμε ὅλοι ἀπό τόν ἀθλητισμό. Κανείς δέν λαμβάνει τό μετάλλιο, ἄν δέν ἀγωνιστεῖ σύμφωνα μέ τούς κανόνες τοῦ ἀθλήματος. Δέν φτάνει νά συμμετέχεις, πρέπει καί νά ἀγωνίζεσαι σωστά, τίμια, κοπιάζοντας μέχρι τό τέλος.
Αὐτή ἡ μεγάλη ἀλήθεια δέν ἐφαρμόζεται μόνο στούς ἀθλητές τῶν γηπέδων, ἀλλά καί σέ ὅλους ἐκείνους πού ἀγωνίζονται στόν στίβο τῆς ζωῆς. Ὅλους ἐμᾶς.
Κι ὁ ἅγιος Δημήτριος ἀγωνίστηκε σέ μέγιστο βαθμό. Ἦταν νέος, μέ ἐξουσία, μέ ἀξίωμα, μέ ὅλες τίς οἰκονομικές καί ἄλλες ἀνέσεις πού μποροῦσε νά ἔχει κανείς. Τοῦ ἦταν εὔκολο νά διαλέξει μιά ἄνετη ζωή. Ἀντίθετα, διάλεξε τόν ἀγώνα. Ἀντιμετώπισε διωγμούς, συκοφαντίες, πειρασμούς καί τελικά τό μαρτύριο, τή θυσία, χωρίς νά ὑποχωρήσει οὔτε στιγμή. Ὁ ἀγώνας του εἶχε στόχο καί τερματισμό στή Βασιλεία τῶν οὐρανῶν∙ καί τόν πέτυχε.
Στή ζωή μας, ἀπό τώρα πού εἴμαστε νέοι, ἔρχονται στιγμές πού ἔχουμε τή δυνατότητα νά διαλέξουμε τό εὔκολο, τό ψεύτικο, τό ἄδικο. Μιά ἐπιλογή δηλαδή πού δέν θέλει ἀγώνα. Ἀντίθετα, τό νά ἐπιλέξουμε τήν ἀλήθεια, τήν ἁγιότητα, τήν καθαρότητα, θέλει ἀγωνιστικό φρόνημα. Θέλει ἀπόφαση ἅγια. Αὐτός ὅμως εἶναι ὁ μόνος ἀγώνας πού στό τέλος ἀξίζει, ἀφοῦ μᾶς ὁδηγεῖ στήν ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ καί τῶν Ἁγίων Του.
Ὁ ἅγιος Δημήτριος ἀναδείχθηκε πρωταθλητής, γιατί ἀγωνίστηκε «νομίμως» μέ ὅλη του τήν ψυχή καί μέχρι τό τέλος. Ἄς τόν μιμηθοῦμε καί ἄς ζητοῦμε τίς πρεσβεῖες του.
ΕΝΑΣ ΣΤΙΧΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΘΥΜΑΣΑΙ!
«Ἐάν δέ καί ἀθλῇ τις, οὐ στεφανοῦται, ἐάν μή νομίμως ἀθλήσῃ».
Κι ἄν κανείς παίρνει μέρος σέ ἀθλητικούς ἀγῶνες, δέν στεφανώνεται μέ τό στεφάνι τῆς νίκης, ἐάν δέν ἀγωνιστεῖ σύμφωνα μέ τούς ἀθλητικούς κανόνες.