Δέν χρειάζεται νά βρῶ τίς σωστές λέξεις. Δέν χρειάζεται νά τά βάλω σέ σειρά, νά τά κάνω λογικά, νά τά παρουσιάσω ὄμορφα. Μπορῶ νά σταθῶ μπροστά Του μπερδεμένος, κουρασμένος καί Ἐκεῖνος νά μέ καταλάβει.
Ὁ Χριστός δέν ζητᾶ ρητορική. Ζητᾶ ταπείνωση. Δέν συγκινεῖται ἀπό τά πολλά λόγια, ἀλλά ἀπό τό «Κύριε, ἐλέησον» πού βγαίνει ἀληθινά ἀπό τά βάθη τῆς καρδιᾶς.
Μέ τούς ἀνθρώπους πάντα κάτι μένει ἀνείπωτο. Πάντα ὑπάρχει ὁ φόβος μήπως δέν καταλάβουν, μήπως παρεξηγήσουν, μήπως κρίνουν. Μέ τόν Θεό ὄχι. Γιατί Ἐκεῖνος βλέπει πιό βαθιά ἀπ᾿ τά λόγια. Βλέπει τήν πρόθεση, τόν κόπο, τήν πληγή πού δέν φαίνεται.
Αὐτό μοῦ ἀρέσει στόν Θεό, ὅτι δέν χρειάζεται νά Τοῦ ἐξηγήσω. Δέν φοβᾶμαι μήπως παρερμηνευτῶ, μήπως δέν μέ καταλάβει. Ἐκεῖ, στήν ἡσυχία τῆς προσευχῆς, ἡ ψυχή ἀναπαύεται. Καί μέσα σ᾿ αὐτή τήν ἀνάπαυση γεννιέται ἡ βεβαιότητα: ὅτι εἶμαι γνωστός καί ἀγαπημένος.
Ξέρεις τί μ᾿ ἀρέσει στόν Θεό;
Ὅτι ὅταν ὅλοι ζητοῦν ἐξηγήσεις, Ἐκεῖνος ζητᾶ μόνο νά Τοῦ ἐμπιστευτῶ τόν ἑαυτό μου.
Ὅτι ὅταν φοβᾶμαι πώς δέν μέ καταλαβαίνει κανείς, Ἐκεῖνος μέ καταλαβαίνει πρίν μιλήσω.
Ὅτι ὅταν νιώθω λίγος, Ἐκεῖνος μέ κοιτᾶ σάν νά εἶμαι πολύτιμος.
Καί κάπου ἐκεῖ, μέσα στήν ἁπλότητα ἑνός «Κύριε, ἐλέησον», μαλακώνει ἡ καρδιά.
Καί τελικά…
τό νά μήν χρειάζεται νά Τοῦ ἐξηγήσω εἶναι ὁ πιό τρυφερός τρόπος πού μοῦ δείχνει ὅτι μέ ἀγαπᾶ. Νά μπορεῖς νά σιωπᾶς μπροστά Του καί ἡ σιωπή σου νά γίνεται προσευχή…
Ἐλέσα