Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ἡ βασίλισσα τοῦ νότου

Ο Σωτήρ · Τεύχος 15 Νοεμβρίου 2026

Κάποτε, στὸ τέλος τοῦ παρόντος κόσμου, θὰ γίνει ἡ μεγάλη Κρίση. Θὰ κριθοῦν οἱ γενιὲς τῶν ἀνθρώπων. Οἱ μικροὶ καὶ οἱ μεγάλοι, οἱ ἀ­σήμαντοι καὶ οἱ σπουδαῖοι, οἱ ἰσχυροὶ καὶ οἱ ἀδύναμοι, ἐξουσιαστὲς καὶ ὑπήκοοι.
Τότε, ὅπως βεβαίωσε ὁ Ἰησοῦς Χριστός, οἱ δώδεκα Ἀπόστολοι θὰ καθίσουν σὲ δώδεκα θρόνους «κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ» (Ματθ. ιθ΄ 28). Ἡ ἔννοια εἶναι ὅτι ἡ ζωή τους θὰ ἀποτελεῖ κριτήριο καταδίκης γιὰ ὅλους ἐκείνους ποὺ ἄκουσαν τὴ διδασκαλία του γιὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν πίστεψαν.
Δικαστὴς εἶναι καὶ παραμένει ἕνας, ὁ Κύριος. Θὰ δικάσει ὅμως μὲ μέτρο τὴν πίστη καὶ τὸν ἅγιο βίο τῶν Ἀποστόλων. Μὲ αὐτὴ τὴν ἔννοια οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι θὰ καθίσουν σὲ θρόνο κριτοῦ καὶ θὰ κρίνουν τὸν κόσμο.
Ὅμως σὲ τέτοιο θρόνο κριτοῦ θὰ καθίσει καὶ μία γυναίκα, βεβαίωσε ὁ Κύριος. Μία βασίλισσα. Ἡ «βασίλισσα νότου». Ἔτσι τὴν ὀνομάζει. Πρόκειται βέβαια γιὰ τὴ βασίλισσα τοῦ κράτους Σαβά, δηλαδὴ τῆς σημερινῆς Αἰθιοπίας. Αὐτή, ὅπως περιγράφεται στὰ βιβλία Βασιλειῶν καὶ Παραλειπομένων (Γ΄ Βασ. ι΄ 1-10, Β΄ Παραλ. θ΄ 1-12), ξεκίνησε ἀπὸ τὸ βασίλειό της καὶ πῆγε στὴν Ἱερουσαλήμ, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ ἀκούσει τὴ σοφία τοῦ Σολομώντα. Αὐτὴ λοιπὸν ἡ βασίλισσα θὰ δικάσει τοὺς ἀνθρώπους «τῆς γενεᾶς ταύτης», εἶπε ὁ Κύριος. Τῆς γενεᾶς δηλαδὴ ποὺ ἄκουσε τὴ διδασκαλία του, ἀλλὰ δὲν πίστεψε. Καὶ δὲν πίστεψε, παρόλο ποὺ τώρα ἄκουγαν κάτι πολὺ ἀνώτερο ἀπὸ τὴ σοφία τοῦ Σολομώντα: «καὶ ἰδοὺ πλεῖον Σολομῶντος ὧδε» (Ματθ. ιβ΄ 42).
Ὅπως λεπτομερῶς περιγράφεται στὰ παραπάνω βιβλία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἡ βασίλισσα ἐκείνη πρόσφερε στὸν Σολομώντα πολλὰ δῶρα. Ἔφερε μαζί της σπάνια πολύτιμα ἀρώματα, πολύτιμους λίθους καὶ πολὺ χρυσάφι (120 τάλαντα: 4-5 τόνους).
Ἡ σύγκριση εἶναι ὁλοφάνερη. Πολὺ περισσότερο οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀξιώθηκαν νὰ ἀκούσουν τὴν ἀσυγκρίτως ἀνώτερη διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, θὰ ἔπρεπε νὰ ἀνταποκριθοῦν σ᾿ αὐτὴ μὲ εὐγνωμοσύνη. Ἀλλὰ δὲν ἀνταποκρίθηκαν. Καὶ αὐτὴ ἦταν ἡ καταδίκη τους.
Πέρασαν ἀπὸ τότε δύο σχεδὸν χιλιάδες χρόνια. Ἡ διδασκαλία τοῦ Κυρίου ἀκούγεται τώρα σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Τὸ Εὐαγγέλιο κηρύσσεται παντοῦ. Κηρύσσεται σὲ ὅλες σχεδὸν τὶς γλῶσσες καὶ τοὺς λαούς.
Τὸ ἐρώτημα φυσικὰ εἶναι ἐὰν καὶ κατὰ πόσο τὸ κήρυγμα αὐτὸ γίνεται δεκτό. Τὸ ἐρώτημα ὅμως ἀποκτᾶ ἰδιαίτερη βα­ρύτητα ἐδῶ, στὴν Ἑλλάδα. Ὄχι μόνο διότι ἦρθαν ἐδῶ καὶ κήρυξαν Ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ, οὔτε μόνο διότι αὐτὸ τὸ κή­ρυγμα ἔγινε καθ’ ὅλο τὸ διάστημα τῶν δύο χιλιάδων ἐτῶν τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἀλλὰ κυρίως διότι αὐτὸ τὸ κήρυγμα ἔχει γραφεῖ πρωτοτύπως στὴν Ἑλληνική μας γλώσσα. Μάλιστα ἕξι ἐπιστολὲς τοῦ ἀποστόλου Παύλου ἀπευθύνονται σὲ Ἐκκλησίες καὶ πρόσωπα στὴν Ἑλλάδα.
Καὶ γιὰ νὰ ὑπάρξει ὅσο τὸ δυνατὸν ἀκριβέστερη ἀντιστοιχία μὲ τὸν λόγο τοῦ Κυρίου, εἶναι σημαντικὸ νὰ ὑπογραμμίσουμε τὴν ἀντίστοιχη εὐθύνη τῶν κατὰ καιροὺς ἡγετῶν τοῦ τόπου μας.
Τότε μία βασίλισσα φορτωμένη μὲ πανάκριβα δῶρα πῆγε στὴν Ἱερουσαλήμ, γιὰ νὰ ἀκούσει τὴ σοφία τοῦ Σολομώντα. Σήμερα οἱ ἡγέτες τῆς πατρίδας μας ποιά σχέση ἔχουν μὲ τὴ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ; Μᾶλλον ρητορικὸ τὸ ἐρώτημα. Διότι γνωρίζουμε ὅτι σχεδὸν ὅλοι οἱ πολιτικοὶ διατηροῦν μιὰ ἐπιφανειακὴ μόνο σχέση μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία του. Ἐμφανίζονται κυρίως σὲ κάποιες ἑορτὲς ἢ ἐπίσημες ἐκδηλώσεις, συχνὰ μόνο γιὰ τὰ μάτια τοῦ κόσμου.
Μόνο αὐτό; Μακάρι νὰ ἦταν αὐτὸ μόνο. Διότι τὶς τελευταῖες δεκαετίες οἱ ἡγέτες τοῦ τόπου νομοθετοῦν μανιωδῶς, θὰ ἔλεγε κανείς, ἀντίθετα μὲ τὴ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ: ἐκτρώσεις, διαζύγια, γάμος τῶν ὑποδουλωμένων στὴ διαστροφή, ἀντιχριστιανικὴ διδασκαλία στὰ σχολεῖα καὶ τόσα ἄλλα.
Θὰ κριθοῦν κι αὐτοὶ λοιπόν, ὅπως κρίθηκε τότε ἡ γενιὰ τῶν ἀπει­θῶν ἡγετῶν καὶ διδασκάλων τοῦ Ἰσραήλ. Θὰ τοὺς κρίνει ἡ βασίλισσα τοῦ νό­του, ἡ βασίλισσα Σαβά. Θὰ κρίνει ὅμως ἡ βασίλισσα ἐκείνη κι ἐμᾶς, ὅλους μας, διότι ὅλοι ἔχουμε εὐθύνη γιὰ τὸ κατάν­τημα τῆς Ἑλλάδας μας σήμερα. Ἔ­χουμε ξεφύγει ἀπὸ τὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ Θεὸς μᾶς δίνει ἡγέτες ἀναλό­γως πρὸς τὴν πνευματική μας κατά­πτωση.
Πρὶν λοιπὸν εἶναι ἀργά, ἂς ἀλλάξουμε ὅλοι· ἡγέτες καὶ λαός. Διότι ἐκείνη τὴν τελικὴ ἡμέρα θὰ μᾶς κρίνει ὅλους ἡ βασίλισσα τοῦ νότου!