Τούς ἑνώνει ὁ πλοῦτος καί ἡ ἀνωνυμία. Κι ὅμως εἶναι πολλοί ἐκεῖνοι πού τούς γνωρίζουν καί ἔχουν ἀκούσει γι᾽ αὐτούς.
Ὁ πρῶτος, ὅπως συμβαίνει συνήθως μέ τούς πλούσιους, ἀγαποῦσε τά πολυτελῆ ἐνδύματα, τόσο, πού τά φοροῦσε κάθε μέρα. Λάτρευε τήν πορφύρα καί τήν βύσσο. Στήν αὐλή του κάποιος φτωχός Λάζαρος, γεμάτος πληγές προσπαθοῦσε νά χορτάσει τήν πείνα του ἀπό τά ψίχουλα πού ἔπεφταν ἀπό τό πολυτελές τραπέζι του. Ποτέ του δέν σκέφτηκε νά τοῦ δώσει ἕνα κομμάτι ψωμί. Φαίνεται πώς στό πολυάσχολο μυαλό του οἱ φτωχοί δέν εἶχαν καμία θέση.
Ὁ δεύτερος, εἶχε χάσει τόν ὕπνο του. Εἶχαν τόσο καρπίσει τά χωράφια του πού οἱ ἀποθῆκες του δέν χωροῦσαν τήν ἄφθονη σοδειά του. Καί ἐκεῖ πού ξαγρυπνοῦσε σκεπτόμενος τό πρόβλημά του, ξαφνικά βρῆκε τή λύση. Θά γκρέμιζε τίς παλιές ἀποθῆκες καί θά ἔκτιζε καινούργιες μεγαλύτερες, γιά νά χωροῦν ὅλα τ᾽ ἀγαθά του. Ἔτσι ἱκανοποιημένος ἀπό τή λύση του μονολογοῦσε: «ψυχή, ἔχεις πολλά ἀγαθά κείμενα εἰς ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου» (Λουκ. ιβ΄ 19).
Ὁ τρίτος, ἄν καί πλούσιος, εἶχε πνευματικές ἀναζητήσεις. Εἶχε πολλά ἀγαθά, μά ἤθελε καί τήν αἰώνια ζωή. Ἐξάλλου πάντα πρόσεχε νά τηρεῖ τό νόμο καί τίς ἐντολές. Γιατί νά μήν τήν ἀποκτήσει καί αὐτή;
Καί τό σκηνικό ἀλλάζει.
Ἐκεῖνος ὁ φτωχός Λάζαρος, πού ἄλλοτε ζοῦσε στήν αὐλή τοῦ πλούσιου, τώρα βρίσκεται στόν οὐρανό κοντά στόν πατριάρχη Ἀβραάμ. Ἄγγελοι τόν εἶχαν ὁδηγήσει ἐκεῖ. Λίγο ἀργότερα ἄφησε τήν τελευταία του πνοή καί ὁ πλούσιος. Τάφηκε ἀπό τούς ἀνθρώπους μέ μεγάλες τιμές, ὅμως ἡ ψυχή του βρέθηκε στόν Ἅδη.
Ὁ δεύτερος πλούσιος ἔμεινε μέ τή χαρά τῆς λύσης. Κεραυνός ἔπεσε πάνω του ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ «ἄφρον, ταύτῃ τῇ νυκτί τήν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπό σοῦ· ἅ δέ ἡτοίμασες τίνι ἔσται;» (Λουκ. ιβ΄ 20).
Ὁ τρίτος πῆρε ἀπάντηση ἀπό τόν ἴδιο τόν Χριστό τό «ἔτι ἕν σοι λείπει» (Λουκ. ιη΄ 22). Τοῦ ἔλειπε λοιπόν ἀκόμη ἕνα. Ἔπρεπε νά πουλήσει ὅλα του τά ἀγαθά, νά τά μοιράσει στούς πτωχούς, γιά ν᾽ ἀποκτήσει θησαυρό στόν οὐρανό καί μετά νά ἀκολουθήσει τόν Χριστό, νά γίνει μαθητής Του. Μά ἔφυγε περίλυπος, μακριά ἀπό τόν Χριστό. Ἦταν πολύ πλούσιος, καί τά ἐπίγεια ἀγαθά του δέν μποροῦσε γιά χάρη κανενός νά τά ἀφήσει.
Μέσα σέ τρεῖς Κυριακές τοῦ Νοεμβρίου περνοῦν ἀπό μπροστά μας τρεῖς πλούσιοι. Ἴσως γιά νά στοχαστοῦμε καί ἐμεῖς, μέσα στήν ὑλιστική ἐποχή πού ζοῦμε, ποιός εἶναι ὁ «πλοῦτος» πού μᾶς χωρίζει ἀπό τόν Θεό.
Ἴσως γιά νά θυμηθοῦμε πώς γιά κάπου ἀλλοῦ εἴμαστε πλασμένοι. Ἴσως γιά ν᾽ ἀρχίσουμε νά σκεπτόμαστε πώς τό σκηνικό κάποια στιγμή καί γιά ἐμᾶς θά ἀλλάξει.