Ἡ ἀστραπή!

Ἦταν θύελλα! Βίαιος ἀνεμοστρόβιλος. Σάρωσε ξαφνικὰ τὴν Εὐρώπη καὶ σταδιακὰ τὸν κόσμο ὅλο. Ὁ σατανικὸς ἄξονας ποδοπατοῦσε μὲ μανία τὸν ἐλεύθερο κόσμο καὶ σκορποῦσε τὸν τρόμο. Τὰ ὅποια τείχη ἀντιστάσεως ἰσοπεδώνονταν ἀστραπιαῖα. Οἱ λαοὶ ἔτρεμαν, παραδίδονταν ἄνευ ὅρων, κρύβονταν σὲ καταφύγια, ἐκλιπαροῦσαν γιὰ ἔλεος.
Ὅταν ἡ Γαλλία ξύπνησε, οἱ ἑρπύστριες τῶν «πάντσερ» ἔσειαν τὸ ἔδαφος στὸ Παρίσι. Τὸ Λονδίνο εἶχε γίνει ἐρείπια ἀπὸ τοὺς συνεχόμενους ἀνηλεεῖς βομβαρδισμούς. Αὐστρία, Τσεχοσλο­βακία, Ἀλβανία, Πολωνία, Δανία, Νορβηγία, Λουξεμβοῦργο, Ὁλλανδία, Βέλγιο εἶχαν ὑποκύψει στὸν κεραυνοβόλο πόλεμο ἢ εἶχαν συνθηκολογήσει ἀπὸ τρόμο. Στὴν Ἀφρική, στὴν Ἀσία ἡ βαριὰ μπότα πλάκωνε σταδιακὰ τοὺς λαούς.
Ἡ ναζιστικὴ νύχτα εἶχε πέσει βαριὰ σὰν θάνατος πάνω στὴν κοιμώμενη Εὐρώπη καὶ τὸν ὑπόλοιπο κόσμο. Ἀ­­πειλοῦσε νὰ βυθίσει τὸν πλανήτη στὴν κόλαση γιὰ μιὰ χιλιετία. Ἔτσι ὁ παράφρων τύραννος Χίτλερ καυχησιολογοῦ­σε: «Θὰ ἀλλάξουμε τὴν ἱστορία τοῦ κό­σμου γιὰ χίλια χρόνια»!
Σιγὴ θανάτου σ᾿ ὅλη τὴ γῆ…
Ὣς τὴ νύχτα ἐκείνη ποὺ χτύπησαν ξα­φνικὰ καμπάνες ἀπὸ κρύσταλλο. «Αὔ­­­­ριο, αὔριο, ἔλεγαν, τὸ Πάσχα τοῦ Θε­οῦ» (Ὀδ. Ἐλύτη, «Ἄσμα ἡρωικὸ καὶ πέν­θι­μο»).
Ἦταν ἡ νύχτα τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940.
Ἄστραψε μιὰ ἀστραπὴ σὲ μιὰ στιγμὴ ἀπρόσμενη μὲς στὸν κατάμαυρο οὐ­ρανὸ καὶ ξάφνιασε τὸν κόσμο. Δὲν ἦταν κλαγγὴ σπαθιῶν, κροτάλισμα πολυβόλων. Ἦταν τοῦ Μαραθώνα ἀντίλαλος καὶ τῶν Θερμοπυλῶν ἡ τρομερὴ κραυγή: «Μολών, λαβέ»· «Ἀέρα»!
Εἶναι ἕνας κεραυνὸς ποὺ ἀποκάλυψε, μὲ μία μόνο ἀναλαμπή, τὸν μεγαλειώδη συγχρονισμὸ ὅλων τῶν μεγάλων στιγμῶν τῆς ἱστορίας ἀπὸ τὸν Ὅμηρο μέχρι τὸ ᾿21 καὶ πέρα ἀπὸ αὐτά. Ἄγγιξε τὴν ἀόρατη κορυφὴ ὅλων τῶν κατακτήσεων τοῦ πνεύματος, ὅπως δὲν τὶς εἶχε ξαναδεῖ ὁ κόσμος ποτέ του.
Βρόντηξε ἡ Πίνδος, ἔλαμψε τοῦ Σμόλικα ἡ ἀδάμαστη κορφή, ἔδωσε φῶς αὐγινὸ στὸν κατατρομαγμένο κόσμο. Ἦ­ταν ἡ πρώτη, ἡ βαθιὰ ἀναπνοὴ μέσα σὲ ἔρεβος πυκνό, σὲ πνιγμονὴ ἀφόρητη, σὲ ἀσφυξία ἀλλόκοτη. Ἡ βροντὴ σκέπασε τὸν ἀπαίσιο θόρυβο τῶν «πάντσερ» καὶ τὰ μανιασμένα «στούκας» τῶν παρανοϊκῶν, ἀφρόνων δικτατόρων.
Ἦταν ποὺ εἶχαν κάνει λάθος στὴ στι­γμή. Ὄχι τῆς 28ης Ὀκτωβρίου τὴ στι­γμή. Ἀλλὰ τῆς 15ης Αὐγούστου τὴν ἱερὴ ὥρα. Ἦταν, θάρρεψαν, ἕνα πλοῖο μοναχό, ἕνα μονάχα ὄνομα, μιὰ «Ἕλλη» μυθολογική. Δὲν εἶχαν ἀντιληφθεῖ ποῦ χτυποῦσαν. Εἶχαν διαλέξει λάθος ὥρα, λάθος τόπο, τρόπο ἐγκληματικό. Χτύπησαν ἄνανδρα καὶ ἐνεργοποίησαν ἄ­μεσα τὴν ὥρα τὴ φριχτὴ τῆς θεϊκῆς κρίσεως. Ἀπὸ τὴν ὥρα ἐκείνη ἡ Μεγαλόχαρη τῆς Τήνου ἔζωσε στὴ μέση της τῆς δικαιοσύνης τὸ σπαθί! Δὲν ἤξεραν, δὲν φαντάζονταν ποτὲ μὲ ποιούς, μὲ ποιά, Ἐκείνη, τὴ μεγάλη, τὴν Ὑπέρμαχο Στρατηγό, τὰ ἔβαζαν.
Ἀνόητοι!
Καὶ ἔχασαν, ἔτσι τὸν ἔχασαν τὸν πόλεμο. Τὸν ἔχασαν ἀπὸ τὴν ἴδια ἐκείνη ἡμέρα, τὴν ἄτιμη, τὴ βέβηλη καὶ ὑβριστι­κὴ ἡμέρα τους. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα ὅλα ἦταν πιὰ ἁπλὴ διαδικασία. Τὸ τέλος τους προδιαγραμμένο.
Ὁ πρῶτος ποὺ τὸ συνειδητοποίησε αὐτὸ πολὺ καλὰ ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Χίτλερ. Δήλωσε: «Δὲν τολμῶ νὰ σκεφθῶ τὶς συν­έπειες τοῦ πολέμου τῆς Ἑλλάδος»!
Ἦταν ἀργὰ νὰ τὶς σκεφθεῖ. Πάνω στὰ βουνὰ τῆς Πίνδου εἶχε ἤδη σκαφτεῖ ὁ τάφος του, ὁ τάφος τῶν σατανικῶν σχεδίων του, ὁ τάφος τοῦ θηριώδους μίσους τοῦ ἀφιονισμένου στρατοῦ του.
Δὲν ἦταν εὔκολο τῶν ἡρώων τὸ ἄθλημα. Ποτίσθηκε μὲ αἷμα ἄφθονο, ἐπιτεύχθηκε μὲ πόνους ἀφόρητους, μὲ θυσίες ἀπροσμέτρητες. Χιλιάδες μάρ­τυρες τοῦ καθήκοντος ἄφησαν τὰ κόκκαλά τους στὶς φριχτὲς χαράδρες καὶ τοὺς ἄγριους γκρεμοὺς τῶν Ἠπειρωτικῶν καὶ Ἀλβανικῶν βουνῶν. Ἄλλοι γύρισαν μὲ κομμένα πόδια, ἄλλοι μὲ ἕνα χέρι, ἄλλοι μὲ ξυλιασμένο ἀπὸ τὰ παγωμένα χιόνια τὸ κορμί. Τὰ μαῦρα ροῦχα σκέπασαν βαριὰ σὰν σίδερα τόσων μανάδων τὴν περήφανη κορμοστασιά.
Ναί, ἡ θυσία ἦταν μεγάλη. Τὸ τίμημα ποὺ εἶχε καταβληθεῖ βαρύτατο, ἡ πληρωμὴ δυσβάστακτη, τὸ κόστος ἀπίστευτα σκληρό.
Ὅμως ἡ ἐλευθερία τοῦ κόσμου εἶχε κερδηθεῖ. Ἡ Μεγαλόχαρη εἶχε ἀνοίξει τὴν ἀγκαλιά της στὴ γενιὰ τοῦ ᾿40. Ἡ ἀστραπὴ τῆς Πίνδου εἶχε φωτίσει δυνατὰ τὸν σκοτεινὸ οὐρανὸ τοῦ κόσμου. Ἡ Ἱστορία εἶχε δακρύσει ἄλλη μιὰ φορά, βεβαιώνοντας τὴ συνέχεια τοῦ Μαραθώνα, τῶν Θερμοπυλῶν, τῆς Σαλαμίνας, τοῦ ᾿21!
Καὶ γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ ἔγραψε στὴν πιὸ φωτεινή της σελίδα: «Ἕλληνες μὲς στὰ σκοτεινὰ δείχνουν τὸν δρόμο»!
Σ᾿ ἐμᾶς σήμερα, γιὰ νὰ μείνουμε ἀ­συμβίβαστοι στὴν ἐπερχόμενη νέα βαρβαρότητα!