«Σήμερα, παιδιά, ἔχουμε κίνηση στό Αἰγαῖο». Αὐτόν τόν λακωνικό λόγο εἶπε ὁ σμηναγός Κώστας Ἠλιάκης πρός τό συνεργεῖο πού ἔκανε τήν τελευταία μηχανική ἐπιθεώρηση τοῦ ἀεροσκάφους του. Μέ ταχύτητα κατευθύνθηκε πρός τό ἀγαπημένο του F-16. Ἄρχισε ἡ διαδικασία τῆς προετοιμασίας γιά τήν ἀπογείωση.
Ὁ ἐξονυχιστικός ἔλεγχος τοῦ συνεργείου τελείωσε. Ὁ ὑπεύθυνος ὑπαξιωματικός ἔκανε τήν τελευταία σχολαστική ἐπιθεώρηση. «Ἔδεσε τόν πιλότο», κατέβηκε κάτω ἀπό τό ἀεροσκάφος καί ἡ μηχανή ἄναψε γιά τήν ἀπογείωση. Ἀντάλλαξαν ὁ ὑπαξιωματικός μέ τόν σμηναγό πιλότο τόν καθιερωμένο στρατιωτικό χαιρετισμό. Βγῆκε ἀπό τό τοῦνελ καί σέ δευτερόλεπτα… ἀπογείωση.
«Σήμερα παιδιά στό Αἰγαῖο ἔχουμε κίνηση». Ὁ σοβαρός αὐτός λόγος τοῦ σμηναγοῦ-πιλότου καρφώθηκε στή σκέψη τοῦ ὐπεύθυνου ὑπαξιωματικοῦ τοῦ συνεργείου. Τοῦ κατέτρωγε τά σωθικά. Μήπως τυχόν κάτι τοῦ ξέφυγε ἀπό τόν πολύπλοκο μηχανικό ἔλεγχο καί δημιουργηθεῖ κανένα πρόβλημα στήν ἀποστολή του. Ἡ συνείδησή του ὅμως τόν καθησυχάζει, ὅτι ἔκανε τό καλύτερο πού μποροῦσε. Τώρα, στά χέρια τοῦ Θεοῦ.
Εὐχή καί προσευχή ὅλων εἶναι νά ἐπιστρέψει ὁ πιλότος χαρούμενος μαζί μέ τό ἀγαπημένο του ἀεροσκάφος, ὅπως καί στίς προηγούμενες ἀποστολές. Νά ἀναχαιτισθοῦν καί νά ἀπομακρυνθοῦν τά τουρκικά μαχητικά ἀεροσκάφη ἀπό τόν ἑλληνικό ἐναέριο χῶρο.
Ὁ χρόνος κυλᾶ ταχύτατα. Τά ραντάρ, ὅλοι καί ὅλα, σέ πλήρη ἐπιχειρησιακή ἑτοιμότητα. Σέ λίγο σωστή ἀερομαχία πάνω ἀπό τή θάλασσα τῆς Καρπάθου. Κινήσεις, ἑλιγμοί, ταχύτατες ἐνέργειες ἀπωθήσεως. Δέν μπορεῖ νά ἀνεχθεῖ ὁ Ἕλληνας ἀξιωματικός πιλότος νά παραβιάζεται ὁ ἑλληνικός ἐναέριος χῶρος μέ τέτοιον προκλητικό τρόπο. Θά κάνει ὅ,τι καί σέ προηγούμενες ἀποστολές του. Τελικῶς δέχεται τό μοιραῖο χτύπημα ἀπό τό τουρκικό ἀεροσκάφος. Πέφτουν τά ἀεροπλάνα στή θάλασσα. Ὁ Κώστας Ἠλιάκης θά μείνει γιά πάντα μαζί μέ τό ἀγαπημένο του ἀεροσκάφος στή θάλασσα τῆς Καρπάθου.
Ὁ καλός ὑπαξιωματικός πού τόν ἀποχαιρέτισε τελευταῖος, περιμένει…
Περιμένει νά ἐπιστρέψει ὁ σμηναγός-πιλότος του, χαρούμενος, ὅπως καί ἀπό προηγούμενες ἐπιτυχημένες ἀποστολές ἀναχαιτίσεως καί περιπολίας στό Αἰγαῖο. Νά ἐπιθεωρήσει τό ἀεροσκάφος. Νά κάνει τή συντήρηση πού ἐπιβάλλεται, γιά νά εἶναι ἕτοιμο γιά ἄλλες ἀποστολές.
Ὅμως κάποια εἴδηση κυκλοφορεῖ. Δέν θέλει νά τήν πιστέψει. Φεύγει ἀπό τά πηγαδάκια τῶν ἀξιωματικῶν καί τῶν ὑπαξιωματικῶν, πού σκεπτικοί καί μέ σκυθρωπά πρόσωπα προσπαθοῦν νά συνειδητοποιήσουν τί ἀκριβῶς συνέβη. Τρέχει στό γνωστό τοῦνελ τῆς ἀπογειώσεως, ἐκεῖ πού γιά τελευταία φορά ἀποχαιρετήθηκαν. Στυλώνει τό βλέμμα του ἐρευνητικά στό βάθος τοῦ οὐρανοῦ. Περιμένει νά ἀκουστεῖ ὁ γνωστός θόρυβος τῆς μηχανῆς τοῦ ἀεροσκάφους. Νά τόν δεῖ νά προσγειώνεται. Νά κατεβαίνει χαμογελαστός, ὅπως συνήθιζε νά τό κάνει ὅταν ἱκανοποιημένος ἐπέστρεφε ἀπό τίς διάφορες ἀποστολές του.
Περιμένει… Περιμένει… Ἀλλά… Σέ λίγο ἐνημερώνονται ἐπίσημα γιά ὅλα ὅσα συνέβησαν. Ὁ Σμηναγός Κώστας Ἠλιάκης δέν θά ἐπιστρέψει πλέον κοντά τους. Θά μείνει γιά πάντα στόν βυθό τῆς θάλασσας τῆς Καρπάθου, συντροφιά μέ τά κοράλλια, ἀντί γιά γλάστρες μέ λουλούδια. Ἔκρυψε τό πρόσωπό του στά δυό του χέρια καί ἄρχισε νά κλαίει γοερά. Ἦταν ὁ τελευταῖος πού τόν ἀποχαιρέτησε κατά την ἀπογείωσή του. Ἤθελε νά εἶναι καί πάλι ὁ πρῶτος πού θά τόν ὑποδεχόταν χαρούμενος γιά νά τόν χαιρετήσει κατά τήν προσγείωση.
Στό κοιμητήριο τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ Χανίων, μιά πλάκα μαρμάρινη κι ἐπάνω της δυό φτεροῦγες σκαλισμένες στό μάρμαρο. Ἐκεῖ χαραγμένα λίγα λόγια, ζωντανή μαρτυρία καί ὑποθήκη γιά ὅλους τούς Νεοέλληνες.
Κώστας Ἠλιάκης
Σμηναγός
15.8.1970 – 23.5.2006
Τό μνημεῖο τοῦτο τήν δόξα περικλείει τοῦ τιμημένου Σμηναγοῦ Κώστα Ἠλιάκη. Ἡ Κρήτη τόν γέννησε, τῆς Καρπάθου ἡ θάλασσα γιά πάντα τόν δέχτηκε. Ἡρωικά ἔπεσε μέ τό ἀεροσκάφος F-16 ἀπό τουρκικό μαχητικό χτυπημένος. Τήν ἐλπίδα τῆς πολεμικῆς Ἀεροπορίας θρηνοῦν οἱ δικοί του καί ἡ πόλη μας.
Ἀλλά καί ἡ Κάρπαθος ἀνήγειρε ἀνάλογο μνημεῖο γιά νά ὑπενθυμίζει στίς μετέπειτα γενεές, τή θυσία τοῦ γενναίου πιλότου Ἠλιάκη:
«Τιμή σ᾿ ὅσους στή ζωή τους ἔταξαν νά φυλᾶνε Θερμοπῦλες».
Μοῦ ἔλεγες
λευτεριά
στούς ἀνέμους ζητάω.
Ἔχω πάψει νά εἶμαι θνητός.
Ἀνεβαίνω ψηλά
κι ἀγαπάω
δίχως σῶμα,
χρυσός ἀετός
καί χωρίς φτερά.
Δέν φοβᾶμαι τό γαλάζιο,
ζεστή ἀγκαλιά.
Στά ψηλά βουνά
νά κοιμᾶμαι.
Στό Αἰγαῖο νά στέλνω φιλιά.
(Οἱ στίχοι αὐτοί εἶναι χαραγμένοι ἐπάνω στόν τάφο του, στό κοιμητήριο τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ Χανίων)
Γρηγόριος Ν. Μενοικιώτης